Skip to Content

Biografie

Marije Langelaar (1978)

is dichter en publiceert bij de Arbeiderspers. 

De debuutbundel De rivier als vlakte (2003) was een van de verrassingen van poëziejaar 2003. De sterke opvolger De schuur in (2009) werd genomineerd voor de Jo Peterspoëzieprijs en de J.C. Bloemprijs en werd bekroond met de Hugues C Pernathprijs. Vonkt verscheen juni 2017. 

 

Over de poezie van Marije Langelaar:

* Vonkt, de langverwachte nieuwe bundel van de briljante Marije Langelaar, doet me bij voorbaat watertanden. - Ellen Deckwitz in NRC Handelsblad

* In haar bundel De schuur in overtuigde Langelaar met poëzie die vervreemdend werkte en soms op hilarische wijze een panerotisch universum schetste waarin ook dingen bezield waren. 'Liefdesverbanden met de dingen,' noemde Langelaar dat. Toen al sloegen de vonken uit haar verzen. - Luuk Gruwez in De Standaard

* Ongebreidelde avontuurlijkheid in taal en beeld. De grenzen van wat op welke manier in een gedicht kan worden gezegd worden niet alleen opgezocht, maar ook vrolijk en schaamteloos genegeerd. - Ons Erfdeel

* Onmiskenbaar boeiend, avontuurlijke beeldspraak. - Ilja Leonard Pfeijffer 

* Boordevol mooie, leuke en tedere regels. - De Morgen 

 

Marije Langelaar:

Van jongs af aan ben ik gefascineerd hoe je de innerlijke wereld die zo ijl, fragiel en onstoffelijk kan zijn, een vorm kunt geven zodat je het kunt tasten, proeven, neer kunt zetten. Deze fascinatie bracht mij in eerste instantie naar de kunstacademie in Arnhem en de Nottingham Trent University in Nottingham waar ik mij met name toelegde op fotografie, installatie- en videokunst. Ik had tentoonstellingen in binnen- en buitenland maar ik zwierf liever rond dan dat ik vast zat op mijn atelier. Ik keek liever naar het waaien van de bomen,

Ik bemerkte dat er in kijken een grote kracht verscholen zit. Echt Kijken. Dan verdwijn je in de steen, in de boom, in het huis. Je laat jezelf los en wordt het ding. Je wordt de wereld. Ik kreeg steeds meer weerzin om al die materialen te moeten gehoorzamen die opgetild moeten worden, gezaagd, veranderd, gekocht. Allemaal handelingen die verricht moeten worden om het tot een goed kunstwerk te maken. Op verschillende momenten in mijn leven is daar het verlangen alle materialen overboord te gooien en in het niets te stappen. Van daaruit is opnieuw creatie mogelijk.

En daarom pastte het schrijven beter bij mij. Na de hevige golfbewegingen tussen letters en materiaal bleef de pendule definitief hangen bij het woord. Je kunt overal schrijven, en je hoeft niets mee te nemen enkel de rijkdom van je geest, jouw levenskracht, jouw zijn. Met woorden en letters bouw je hele werelden op en je nodigt de lezer uit deze te betreden. 

Het creeeren is een boeiend proces. Wanneer vind de magie plaats en wanneer niet? Enkel wanneer de tover in het materiaal aanwezig is wordt het kunstwerk levend en krijgt het die onweerstaanbare aantrekkingskracht die inherent is aan een goed werk. Het is een fijne balans vinden tussen materiaal, grootte, vorm, zonlicht enzovoort. Elk kunstwerk, elk gedicht, elke creatie is een directe uiting van de belevingswereld van de maker. Hoezeer je zelf in brand staat zoveel vlamt het gedicht.

Momenteel werk ik aan mijn vierde dichtbundel en een roman. 

 

 

foto Pieter Vandermeer & Tineke de Lange